Door Kees van Heerikhuize
Na het verlies tegen Zutphen moest Veenendaal 2 op 22 november opnieuw tegen een sterke tegenstander, namelijk het eerste team van SMB uit Nijmegen. SMB had de eerste twee wedstrijden gewonnen en gaat voor het kampioenschap. Het werd een spannende wedstrijd die pas in de laatste wedstrijd werd beslist. Henk Don en Leo Hovestadt waren helaas verhinderd, maar gelukkig was Matthijs van Dodeweerd beschikbaar. Ook Emma de Vries en Janco Arends speelden met ons mee.
Het werd, zoals gezegd, een spannende middag in gebouw Maranatha, waar ook de drie andere teams van Veenendaal speelden. Zoals bijna altijd gebeurde er in het begin niet zo veel. En ook na anderhalf uur was er op nog geen enkel bord sprake van duidelijk voordeel voor een speler. Wellicht dat Bert Duijker wat beter stond en Pim Dik en Janco stonden ook niet slecht. Maar toen kwam Jan van Ham een kwaliteit achter en raakte Gunie een loper kwijt, waarvoor hij twee pionnen terug kreeg.
Gelukkig kon Bert als eerste de felicitaties van zijn tegenstander in ontvangst nemen. De jeugdige Charles Peelen stopte heel veel tijd in een “modern defence”-opening en wist na 13 zetten niet goed hoe hij verder moest. Bert opende de damevleugel en stond heel goed. In tijdnood ging Charles door de vlag. Achteraf gezien een makkelijk punt, volgens Bert. ‘Want beter staan wil nog niet zeggen dat je zo meer even wint.’ Even later was de stand echter alweer gelijk. Alhoewel Emma met wit, zo op het oog goed uit de opening kwam, kostte het haar wel veel tijd. Nadat Emma gekozen had voor de lange rokade zette haar tegenspeelster Emeline Smit de tegenaanval in en dat werd Emma helaas te veel.
Pim Dik trof op het vierde bord de sterkste speler van SMB, Thomas Manschot. Maar daar was weinig van te merken. Pim zijn stukken stonden in een Franse partij veel actiever dan die van zijn tegenstander. Pim kwam weliswaar een pion achter, maar had veel druk op de zwarte stelling. Hij won de pion terug en toen Thomas een minder goede zet deed, was het snel gebeurd. Jan van Ham kwam tegen Teun Cloosterman, ook al zo’n jeugdig talent, wat moeilijk uit de opening. Hij moest op een gegeven moment zelfs een toren offeren voor een paard. Maar zo rond de twintigste zet won Jan de kwaliteit terug en had in het eindspel zelfs een pion meer. Zijn tegenstander bleek echter een heel goede verdediger en het lukte Jan achter het bord niet om de winst te vinden. Na zet 58 werd tot remise besloten.
Bij Gunie ging het, na het verlies van zijn loper, allengs minder, ondanks dat hij alles uit de kast haalde. Maar zijn geroutineerde tegenstander liet de winst niet meer glippen. Arjen Loonstra speelde, naar eigen zeggen, een erg evenwichtige partij. Geleidelijk aan werden alle stukken geruild. Toen zijn tegenstander, Peter Schut, in tijdnood kwam, probeerde Arjen nog wat via het centrum, maar Peter had alles goed doorgerekend en op de 42e zet werd de remise getekend.
Het stond 3 – 3. Op bord 1 was Matthijs nog aan het spelen en op bord 8 Janco. Matthijs was zijn partij voortvarend begonnen met een aanval op de damevleugel. Hij moest na lang nadenken echter erkennen dat dit niets zou opleveren en werd gedwongen zijn stukken anders te positioneren. Dit kostte hem de nodige tempi en daarvan wist Luc Sol te profiteren. Hij nam het initiatief over en wikkelde af naar een eindspel met 2 pionnen meer. Hij omzeilde rustig het ‘patvalletje’ dat Matthijs ingebouwd had en daarna gaf Matthijs zich gewonnen. Op bord 8 was eigenlijk het omgekeerde aan de hand. De zeer ‘cool’ spelende Janco maakte het zijn sterke tegenstander Jetse Schoffelmeer erg lastig en kwam met twee pionnen meer in een eindspel terecht, dat hij knap wist te winnen.
En daarmee was de eindstand 4 – 4 bereikt.