door: Kees van Heerikhuize
Soms zit er meer tijd in de voorbereiding van een wedstrijd dan in de wedstrijd zelf. Voor mij gold dat zeker in de wedstrijd van Veenendaal 3 tegen Tornado uit Druten.
In onze strijd tegen degradatie hadden wij de punten hard nodig, maar in welke opstelling maakten we de meeste kans? Aan welk bord zou hun beste speler Rijk-Pieter Hofstede spelen? En wie speelt er dan tegen hem of zoals Jan Offringa zei: ‘Wie offert zich op?’. Daarbij kwam ook nog dat Lodewijk Blom verhinderd was, Jeffrey van Eek moest werken en dat Jan Offringa ‘s middags nog in Zeeland was en hoopte op tijd terug te zijn in Veenendaal.
Uiteindelijk om half acht de knoop doorgehakt en de opstelling gemaakt, met de gedachte dat de punten zouden moeten komen van de laatste borden.
Om acht uur begonnen we aan de wedstrijd. Je schrikt wel even als je de line-up van Tornado ziet, Rijk-Pieter heeft een rating van ruim 2100 en verder hadden ze nog drie spelers met een rating van ruim boven de 1800. Bij ons was de hoogste rating Joas Meijer met 1805. Hun gemiddelde rating lag ruim 100 punten boven die van ons. Maar de inschatting van hun opstelling was goed. Rijk-Pieter speelde op het eerste bord en ik had besloten mezelf als ‘offer’ aan te bieden. Het werd een Koningsgambiet en na 17 zetten kon ik al opgeven. Volkomen van het bord gespeeld. Maar en dat was hoopgevend, Joas op bord 4 had drie pionnen meer, Cees Capiteijns op bord 5 had ook een pion mee en Jan Offringa op bord 6 had duidelijk het initiatief. Bert Hoogendoorn op bord 2 en Nico Bosman op bord 3 stonden op dat moment zeker niet slechter dan hun tegenstanders.
Op een gegeven moment ontstond er opschudding aan het bord van Joas. Zijn tegenstander verraste Joas met een plotselinge aanval en dacht zelfs even dat hij Joas mat had gezet. Dat bleek niet het geval, want door een paard te offeren kon Joas een vluchtveld creëren. Maar het was wel duidelijk dat Joas even van slag was.
Op bord 2 speelde Bert te afwachtend, zoals hij zelf zei en liet het initiatief teveel aan zijn tegenstander, die met zijn paard op d5 het middenveld controleerde. Bert kwam meer en meer in tijdnood en ging uiteindelijk in een toch al verloren positie door zijn vlag.
Maar op de borden 3 t/m 6 zag het er niet slecht voor ons uit. Nico had het initiatief naar zich
toegetrokken en rukte met een zijn d-pion op naar de 5e, de 6e en de 7e lijn. Het kostte hem heel wat rekenwerk, maar hij had goed gerekend. De tegenaanval van zijn tegenstander wist hij keurig te pareren en met een toren meer begon Nico aan het eindspel.
Ondertussen was Joas zijn materiaaloverwicht kwijtgeraakt en kwam in eindspel waarbij hij een toren had en zijn tegenstander en loper en een paard. Maar Joas had een pluspion met een koning die zeer actief was. En ineens was het afgelopen. Door een penning zou Joas de loper winnen en zijn tegenstander gaf gelijk op.
En even later kon ook Nico een dik verdiende overwinning bijschrijven.
De tussenstand was 2 – 2 en Jan en Cees stonden allebei beter. Aan Jan was niet te merken dat hij die dag even heen en weer naar Zeeland was gereden om daar een lezing te houden. Hij bleef bij de les en drukte zijn tegenstander langzaam maar zeker van het bord, totdat deze de ongelijke strijd staakte.
Op bord 5 kwam een eindspel op het bord waarbij beide spelers een toren en een paar pionnen. Cees had nog steeds een pion meer en een betere gepositioneerde koning. Toen Cees een tweede pion meer kreeg en dreigde te promoveren, gaf zijn tegenstander op.
En daarmee was de eindstand 4 – 2 voor Veenendaal. En twee heel belangrijke wedstrijdpunten voor ons. We zijn nog niet helemaal veilig, maar op de goede weg.