Slotrondes in de sport hebben iets magisch: Ajax die in 2016 op dramatische manier de landstitel verspeelt op het kunstgras van de Graafschap. Dat beroemde AGUEROOOOOO! moment. Je vergeet ze simpelweg niet. Zo ook niet wat er op 28 maart in de KNSB competitie in klasse 5c gebeurde.
We verzamelden ons in het gebouw Maranatha voor de laatste ronde van het seizoen. De sfeer was ontspannen. Theoretisch was er nog van alles mogelijk, maar eigenlijk hield niemand nog serieus rekening met een kampioenschap. Het op papier sterke Amersfoort zou het toch niet meer weggeven?
Ook onze tegenstander, DSG Pallas 2 uit Deventer, deed nog mee om de titel. Maar van ingehuurde grootmeesters was geen sprake. Het werd een ouderwets potje armpje drukken.
De partijen begonnen evenwichtig. Chris had op de verkeerde tegenstander voorbereid, en Harm kreeg een recent geanalyseerde positie op het bord.
Glory verloor een stuk, maar Johan kreeg tegen een lang-gerokeerde tegenstander zijn dame op a2. Lars staat inmiddels een pion achter, maar ziet er nog niet erg gestrest uit. Mijn tegenstander inmiddels wél, zijn loper op h6 kan niet meer terug naar g7 omdat daar een koning is neergezet, zo verliest hij de partij door een offensief op de h-lijn. Marcella heeft inmiddels geprofiteerd van een blunder van de tegenstander, en ook Johan mocht een puntje opschrijven. Een bescheiden vuist ging de lucht in, we hadden de tegenstander bijna op de tafel gedrukt.
Boere-Capel: Echte trucjes werken niet waardoor Lars moet afruilen en na 13. Lxc6 een matig eindspel volgt.
Van Andel – Van den Brink: Wit ging hier de mist in met 16. Lf4 Lxf4 17. Dxf4 Qxa2 en zwart staat al gewonnen. Harm was inmiddels lekker op weg met een stuk meer door een paard-fork. Wat er precies in de partij van Max gebeurde zag ik niet, maar wel zag ik hem opeens enthousiast de speelzaal uitlopen met zijn notatieformulier in de lucht. ‘We hebben er 4!’ Riep hij. Zijn we nu echt onoverwinnelijk geworden?
Willemse-Koelewijn: Zwart deed hier uit tijdnood/wanhoop 27. Lxa2? Chris had echter wel een moeilijke middag, zijn tegenstander speelde een knappe positionele partij. Gelukkig kan Harm ook knap schaken, en wist hij ondanks het flinke tegenstribbelen van de tegenstander zijn extra stuk te verzilveren.
Zo stond het inmiddels 5-1, en hadden wij gedaan wat we moesten doen. Maar Amersfoort zou het niet meer weggeven toch? Toch?
Om 17.14 bereikte het nieuws Veenendaal: Amersfoort verliest met 4.5-3.5 van Caissa
Ik heb woorden te kort om een goed beeld te schetsen van het ongeloof, blijdschap en bier dat door de Maranatha vloeide, maar ik denk dat u wel een voorstelling kan maken.
Er werd nog met wat wantrouwen naar de uitslag gekeken, een 1400 genaamd David Cairo zou een Amersfoorter met 1979 elo hebben verslagen? Gelukkig wilde Kees wel even bellen naar Amsterdam, en ja hoor: David had Goliath verslagen.
Joost vertelde mij dat hij al had voorspeld dat wij volgend jaar niet meer in dezelfde klasse zouden spelen, welke kant op hij destijds daarmee bedoelde laten we in het midden. Ook Etienne beweerde zich al wekenlang te hebben voorbereid op het kampioensfeest van VSV 3. Bedankt voor het vertrouwen jongens!
Lars bewees in tijdnood dat hij beter kon snelschaken dan zijn tegenstander, stond inmiddels alweer een pion voor, en won de partij. 6-1
Herinnert u zich nog dat Glory een stuk achter stond? Hij had zich knap teruggevochten, zelfs met winstkansen, stond uiteindelijk toch weer verloren en eindigde uiteindelijk met een halfje. Zo maakte hij er het 34e bordpunt van het seizoen van. De ranglijst zag er aan het einde van de dag als volgt uit:
We hebben als team bewezen dat rating overrated is. Zo kan je met teamgeest en een beetje hulp van Caissa, een heel eind komen. Twee seizoenen geleden werden we met VSV 3 nog kansloos laatste in de 6e klasse. Ik vind dat we trots mogen zijn op wat de vereniging heeft bereikt de afgelopen tijd, en ik denk dat we nog hele mooie dingen gaan meemaken in de toekomst.
Ten slotte wil ik nog de moeder van David Cairo bedanken. Dankuwel voor het op aarde zetten van uw zoon, hij zal voor altijd van harte welkom zijn in Veenendaal!
-Janco Arends