Veenendaal wint alsnog de titel “Leukste schaakclub van Nederland” (door John Cornelisse) Enige tijd geleden werd er bij de schaakpodcast een lijst met leukste schaakclubs van Nederland besproken. Een beetje subjectieve lijst met de focus op de randstad. Dit weekend bleek wel weer dat Veenendaal eigenlijk de leukste schaakclub van Nederland is. Het eerste speelde op 7 maart de achtste (zevende?) ronde in en tegen Blerick. Het succes van Sas van Gent werd herhaald en ook nu werd er weer een weekendje weg van gemaakt. Dit keer zaten we in een mooi huisje in het nabijgelegen Baarlo. Lars was er ook nog een paar dagen en boekte vervolgens met het tweede een soepel puntje. Er stond nog wel wat op het spel deze wedstrijd. Blerick stond negende met 4 MP, wij hadden – met twee andere teams – één MP meer. Stefan kon nog een IM-norm halen, mar had nog wat titelhouders nodig. Gezien de degradatieperikelen wilde Blerick op voorhand niet meewerken. Daardoor waren we alleen maar gemotiveerder om deze wedstrijd te winnen. Joost had mij op bord 1 gezet, ik begreep de opdracht en na anderhalf uur en achttien zetten stond de remise op het bord. Dat gaf mij de tijd om in het dorp – verder weinig te beleven – een uitsmijter en een eerste biertje te scoren. Bij terugkeer had Dikkie ook remise gespeeld en werd het doel om het vat bier leeg te krijgen. De uitslagen bleven binnendruppelen en aan het eind van de middag was het vat bier inderdaad leeg en stond het ondertussen 4-4. Alleen Matthijs en Mees waren nog bezig. Matthijs speelde tegen de sterke IM Becker – niet te verwarren met onze Bekker, want die won uiteraard gewoon weer. Matthijs speelde een goede partij en bereikte een mooie remise. Mees had ondertussen een dame-eindspel met drie pionnen tegen één. Dat zal toch wel gewonnen zijn? Iedereen is nog wel tien jaar ouder geworden want Mees gaf nog even zijn dame weg, maar gelukkig zag zijn tegenstander het niet. Even later won Mees alsnog en was de overwinning binnen. Het bleef nog lang onrustig in Baarlo en in de vroege ochtend is zelfs de crypto nog opgelost.
Van Berserkers tot Burgers Twee wedstrijdverslagen
KNSB competitie
Afgelopen zaterdag mochten we het na een onverwachte winterstop opnemen tegen de Berserkers uit Amsterdam in onze thuishaven in Veenendaal. Niet iedereen is de grootste fan van ons wedstrijdtenue, maar de meesten hadden het weer aan, hoor. Dat doet toch altijd weer een schepje bovenop het teamgevoel, dat sowieso al heel goed is. Het is altijd een mooi samenkomen van alle VSV-teams, maar veel tijd om bij te praten was er niet. De wedstrijd stond op het punt van beginnen, maar er waren nog maar enkele Berserkers gesignaleerd. Dat baarde geen zorgen, want een paar laatkomers valt binnen de verwachtingen. Vlak voordat de partijen begonnen, stroomden de Berserkers alsnog allemaal binnen en gingen de partijen van start.
Veel Berserkers zijn leeftijdgenoten en oude bekenden van onze spelers. Dan maar even bijpraten op de momenten dat je niet aan zet bent.
Over de partijen zal ik heel kort zijn. Voor een uitgebreidere schaaktechnische analyse (vanuit het andere perspectief) verwijs ik naar: https://berserkers.nl/nieuws/langs-de-rand-van-de-afgrond
Bord 1: Joost speelde een goede partij tegen de meestal sterk spelende Ilias en wist met zwart te winnen! Bord 2: Mees walste vanaf de opening over Bart heen en was als eerste klaar. Vijanden op het bord maar teamgenoten op de padelbaan. Een paar dagen later bespraken ze tijdens het padellen nog dat …0-0 echt een fout is geweest. Bord 3: Tijmen had het geluk dat zijn tegenstander geen behoefte had om met wit vanaf zet 1 om het centrum te strijden. Tijmen was in een actieve bui en pakte in de opening al het centrum met …c5 én …e5! Dat zag er goed uit, maar doorbreken door een goed gemetselde muur kan zelfs Tijmen niet. Hij baalde er van dat hij niets beters zag dan ook een muur metselen en de vrede werd getekend.
Hier werd remise overeengekomen door Tijmen en Vincent.
Bord 4: Stefan speelde weer een goede Bekker-partij en won overtuigend. We zijn haast niets anders meer gewend tegenwoordig. Bord 5: Etienne kon helaas geen potten breken met zwart. Wim Laurens speelde solide genoeg en Etienne hield niet meer over dan remise. Bord 6: Solid John hebben we niet zien afwijken van de remisemarge tegen Edwyn. Bord 7: Jermo kon het helaas niet bolwerken tegen een mooi opgebouwde koningsaanval van Miguoel. Bord 8: Jasper speelde tegen zijn oude clubgenoot Arthur, waarbij Arthur zijn kennis van zijn tegenstander beter wist te benutten, helaas! Bord 10: Luuk kon zich helaas niet ontworstelen aan alle complicaties van de Najdorf van Armen.
Daarmee stond het 4,5-4,5 en was Erik op bord 9 bezig met een masterclass tegen Arian. Erik overspeelde Arian volledig en had een overweldigend voordeel: twee pionnen meer, een sterk centrum en een zwakke koning bij Arian. Eén onvoorzichtigheid draaide alles om en Erik moest vechten voor remise, wat helaas nét niet lukte.
4,5 – 5,5. De Berserkers winnen nipt en zijn nog steeds op koers om hun promotiedrang, van de 5e klasse in 2019 tot de Meesterklasse, te bekronen.
Wij verliezen, maar wij hebben de matchpunten eigenlijk niet zo nodig. We stonden, en staan nog steeds, mooi in de middenmoot in ons eerste seizoen in de eerste klasse. Met nog drie wedstrijden te gaan tegen degradatiekandidaten moet het goedkomen om minimaal een paar matchpunten te sprokkelen en ons verblijf in de eerste klasse te verlengen. https://knsb.netstand.nl/divisions/view/580
Achteraf werden er pizza’s besteld voor alle VSV teams en meerdere tegenstanders. Naast een hoop analyses was er nu wél tijd om goed bij te praten. Dat maakt zo’n schaakzaterdag toch altijd compleet!
De volgende ochtend werd er nog druk nagepraat in de groepsapp over waar het allemaal mis was gegaan. We hadden namelijk zeker kansen om de volle buit te pakken. Mooi om te ervaren dat iedereen bezig is met het team en met het voortdurend verbeteren van onszelf!
KNSB Beker
Dan die andere wedstrijd: de bekerwedstrijd die we maandagavond speelde. De KNSB Beker, daar doen we ook nog mee, ja. En we speelden zelfs al de derde ronde van dit seizoen. Ronde 1 waren we blijkbaar vrij en ronde 2 stond er een derby op het programma tegen Bennekom. Altijd leuke wedstrijd, zou je zeggen. Maar doordat deze wedstrijd werd vergeten door de Bennekommers, wonnen we reglementair en belandden we zo in ronde 3.
Een wedstrijd met helaas maar vier van onze spelers. Na afloop van de zaterdagwedstrijd werd de opstelling bepaald: Stefan, Mees, Joost en Luuk waren de gelukkigen die naar Tilburg mochten afreizen. Niet tegen het altijd sterk presterende, internationale Stukkenjagers, maar tegen die andere club uit Tilburg: De Drie Torens. De cultclub waarbij het voelt alsof iedereen binnen de wijk van het clubgebouw woont.
Bij binnenkomst werden we met evenveel verbazing als warmte welkom geheten. De stukken werden in rustig tempo opgezet en er druppelden mensen met een Stap 2-boekje binnen. Op drie van de borden had VSV na een half uur een half uur meer op de klok. De meeste Drie Torenaars die daar interne competitie speelden, waren toen alweer klaar én naar huis.
Mees stond al snel een stuk voor en Luuk eentje achter, maar dat hoorde allemaal bij het plan en beiden wonnen overtuigend. Joost en Stefan moesten iets langer opbouwen om met zwart te winnen, maar speelden ook een prima partij. Een keurige 4-0 overwinning, die ons hongerig maakte. Niet alleen naar de bekerwinst, want op de terugweg moesten we ook nog even stoppen bij de McDrive om 01.00 uur.
De volgende ronde mogen we weer afdalen naar Brabant, dit keer naar het meesterklasse-team HMC Den Bosch.
De individuele uitslagen van de bekerwedstrijd (waarbij niemand maalt om het feit dat de kleuren in werkelijkheid omgedraaid waren).
Grootse overwinning Veenendaal 1 op HWP Sas van Gent (door Joost Offringa)
HWP Sas van Gent is de jojo van de KNSB-competitie. Te zwak voor de Meesterklasse, te sterk voor de eerste. En dus beginnen ze elke twee jaar consequent weer aan de cyclus van promoveren, om vervolgens hardhandig weer een treetje lager te worden gezet. Daarbij kun je Sas van Gent zien als een de facto Belgische exclave binnen ons mooie kikkerlandje, een doorzichtige zet van onze Zuiderburen om zich als een stel invasieve exoten over onze competitie te verspreiden. Nu staan er bij ons niet dezelfde strenge straffen op het verliezen van een Belg als van een Duitser, maar iedereen voelt wel aan: een nul pakken tegen een Belg, dat is eigenlijk notdone.
De afstand naar Sas van Gent (retourtje ruim 400km) is natuurlijk al niet bepaald fijn te noemen, maar nog banger zijn we voor wat we daar zullen gaan aantreffen. Naast al die jonge Belgen prijken op de spelerslijst van HWP namelijk grote namen als Leenhouts en Ikonnikov, en het lijkt erop dat ze vooral aan de thuiswedstrijden meedoen. Zoals een filosofisch ingestelde teamgenoot puntig weet samen te vatten: HWP uit, GM op je snuit.
Dit alles betekent natuurlijk dat we maatregelen moeten nemen. Er wordt een huisje geboekt aan de Zeeuwse kust, en op vrijdag einde middag beginnen we aan ons trainingskamp. Al bij de inrichting van de koelkast moet er strategisch worden nagedacht; met een hulplijn van Rens wordt de ideale manier gevonden om zoveel mogelijk bierflesjes in de groentela kwijt te kunnen. Je voelt al aan: dit gaat een wilde avond worden. Rond 20:00 komt het eerste schaakbord tevoorschijn. Een kleine twee uur later volgt de switch naar een bord op een tv-scherm. Tegen half twee ’s nachts wordt de magische grens van de 2900 Lichess puzzelrating geslecht.
Na vorig jaar een fraai kampioenschap binnen te hebben gehaald, wanneer wonnen we niet (?), begonnen we ook dit seizoen in de hoofdklasse met een overwinning, in en tegen Bennekom. Afgelopen donderdag dan de tweede wedstrijd, thuis tegen Ede.
Het was al snel duidelijk dat het een spannende wedstrijd leek te gaan worden. John aan bord 1 had al vrij snel een lekkere stelling met zwart met zijn favoriete “Caro-kruk” zoals ik het altijd noem maar bij Janco ging er een volle toren af waar de compensatie erg onduidelijk was. Op meerdere borden viel er verder nog weinig van te zeggen.
Ineens ging het vrij hard bij John en stond het al heel rap 1-0. Janco kon het inderdaad niet houden en zo werd het 1-1. Zelf had ik inmiddels een prettige plus en was dat in mijn beleving ook naast mij bij Lars het geval. Pim had een pionnetje minder maar actief spel, datzelfde was bij Harm eigenlijk het geval. Olaf had na de opening ogenschijnlijk een enorm overwicht op de zwarte velden. Luuk verbruikte zoals vaak veel tijd maar leek een duidelijke plus te hebben. Zag er dus goed uit allemaal. Echter, Olaf verloor een aantal pionnen nadat hij het initiatief kwijt was en de tegenstander van Harm wist het initiatief van Harm in te dammen en zo gingen die twee partijen ineens verloren. Terwijl Lars inmiddels terecht gedecideerd een remisebod had afgeslagen in een prettig met ruimtevoordeel ogende stelling en zijn plus wist te verzilveren in een eindspel met beiden toren en paard en stond het dus ineens 2-3 voor Ede. Luuk stond nog altijd fantastisch en zelf stond ik inmiddels ook huizenhoog gewonnen, maar om daadwerkelijk een teamoverwinning binnen te slepen moest Pim nog wel iets scoren die avond. Bij Luuk ging het mede door continu in tijdnood niet eenvoudig en de tegenstander was meer bezig met zich druk maken of er al dan niet genoteerd moest worden dan met schaken leek het en dat is voor de tegenstander, in dit geval Luuk niet prettig wanneer je tegenstander maar blijft ouwehoeren terwijl jij met weinig tijd op de klok je wilt kunnen concentreren.
Zelf was ik met veel plezier de overwinning rustig aan het binnen harken toen mijn tegenstander in tijdnood ook nog een toren cadeau gaf. Een Kasparov-achtige blik van mijn kant op die zet was voldoende voor hem om mij de hand te schudden: 3-3.
Pim was inmiddels lekker op aanval aan het spelen en het feit dat hij rustig bleef noteren met 1.5 minuut op de klok kon ik niet langer aanzien. Zijn notitiebiljet en pen werd zodoende door iemand op een gegeven moment inmiddels maar op een naastgelegen stoel geschoven. Zijn tegenstander blunderde inmiddels meen ik ook een volle toren en zo won Pim en stonde we 4-3 voor. Vervolgens won Luuk ook nog nadat zijn tegenstander nog een tijdje over dat noteren bezig was en was het feest compleet: 5-3 en we konden nadat nog een paar Edenaren het over noteren bleven hebben (voor mij onbegrijpelijk want ik gooi die notatie toch vaak onmiddellijk weg na afloop of verbrandt ze ritueel na een k*tpartij) en wij inmiddels druk aan het opruimen waren, vervolgens eindelijk naar beneden om dit in het café met de nodige goudgele kletsers te vieren. Uiteindelijk rond 2:30 uur taaiden de laatsten voldaan af naar huis! De 27e mogen we weer thuis, tegen Mook. Komt dat zien, we gaan verder met onze titeljacht, dat gaat weer een spektakelstuk worden mensen!
